Je hond blaft naar andere honden aan de lijn. Wat is dat?

Je loopt met je hond over de stoep, er komt honderd meter verderop een andere hond aan, en je hond begint te blaffen, te trekken en op zijn achterpoten te staan tot ze voorbij zijn. Thuis is hij een lieverd. In het losloopgebied speelt hij prima. Alleen aan de lijn gaat het mis.

Dit heeft een naam. Het heet reactiviteit aan de lijn, en het is een van de meest voorkomende problemen waar Nederlandse hondenbezitters mee zitten. Het is geen agressie en het is geen slechte opvoeding.

Waarom juist aan de lijn

Twee honden die elkaar los tegenkomen, hebben opties. Ze kunnen in een boog om elkaar heen lopen, even besnuffelen en doorgaan, of wegdraaien. Dat boogje lopen is normale hondencommunicatie en het lost de meeste ontmoetingen op voordat er iets gebeurt.

Aan de lijn is elke optie weg. Je hond kan geen boog lopen, want hij zit aan twee meter band vast en jij loopt rechtdoor op de stoep. Hij kan niet weg. Hij kan alleen naar voren, en dat is precies de richting die hij niet wil. Wat er dan overblijft is hard maken: blaffen, opstaan, groot doen, in de hoop dat de ander verdwijnt.

Dat werkt ook, want de andere hond loopt inderdaad voorbij. Vanuit je hond gezien heeft het blaffen gewerkt, en dus doet hij het de volgende keer weer, iets eerder en iets harder.

Dus niet dominantie

Je vindt op internet veel uitleg waarin dit gedrag over baasje spelen gaat, en dat je hond moet leren dat jij de leiding hebt. Daar kun je van uitgaan, maar het verklaart niet waarom dezelfde hond los wel gewoon speelt.

Wat het wel verklaart is de opgesloten toestand. Meestal zit er angst of frustratie onder. Angst als je hond de ander liever niet ontmoet en niet weg kan. Frustratie als hij juist heel graag wil en er niet bij kan. Die twee zien er van buiten hetzelfde uit, en het verschil bepaalt wat er helpt, dus het is de moeite waard om te weten welke van de twee je hebt.

Hoe je ziet welke van de twee het is

Kijk niet naar het blaffen, want dat lijkt in beide gevallen op elkaar. Kijk naar wat er gebeurt op het moment dat de andere hond weg is.

Bij frustratie zakt het snel. Je hond schudt zich uit, snuffelt weer, en loopt door alsof er niets was. Zijn lichaam ging naar voren toen de ander in zicht kwam, staart hoog, oren naar voren.

Bij angst blijft het na-ijlen. Je hond kijkt nog over zijn schouder, blijft gespannen, hapt niet naar een brokje dat hij normaal wel aanneemt. Zijn lichaam ging eerder naar achteren of stil staan voordat het blaffen begon, en misschien zag je een lage staart of hijgen.

Neemt je hond geen voer meer aan terwijl hij dat thuis wel doet, dan is dat het duidelijkste signaal dat er stress is en niet enthousiasme.

Wat er wel helpt

De kern is niet het blaffen afleren, maar de afstand. Elke hond heeft een afstand waarop hij een andere hond wel kan zien zonder over te gaan. Buiten die afstand kan hij nog nadenken, erbinnen niet meer. Al het werk gebeurt buiten die afstand.

Praktisch: zie je de andere hond eerder dan je hond hem ziet, ga dan meteen naar de overkant, achter een geparkeerde auto of een heg, en geef je hond iets lekkers zolang de ander in zicht is. Je belooft daarmee niet dat het blaffen stopt. Je leert hem dat een andere hond in de verte iets goeds betekent en dat hij niets hoeft te regelen.

Dat werkt langzaam en het gaat over weken, niet over een wandeling. Loop in die weken op tijden en plekken waar je weinig honden tegenkomt, ook al voelt dat als opgeven. Twintig rustige wandelingen leren je hond meer dan één wandeling waarin hij drie keer over de kook gaat.

Vraag hier hulp bij

Dit is het punt waarop we eerlijk zijn over waar wij niet van zijn. Reactiviteit aan de lijn is een gedragsprobleem en geen materiaalprobleem. Een hondengedragsdeskundige of gedragstherapeut die met positieve bekrachtiging werkt, kan in een paar sessies zien welke van de twee oorzaken je hond heeft en de afstand voor jou uitrekenen. Dat is geld dat je terugkrijgt in rust.

Zit je hond er zo diep in dat wandelen niet meer gaat, bespreek het dan ook met je dierenarts. Er zijn gevallen waarin medicatie het verschil maakt tussen wel en niet kunnen trainen.

Wat gereedschap wel en niet doet

Geen halsband, riem of tuigje lost dit op. Wie je iets anders vertelt, verkoopt je iets.

Wat je uitrusting wel doet, is bepalen hoe veilig je die weken doorkomt. Een hond die aan de lijn omhoog schiet, zet in dat moment veel kracht op één punt. Een band van 38 mm verdeelt die kracht over meer nek dan een smalle, en dat is het hele verschil dat breedte hier maakt. Zit je hond in die situaties vaak, loop dan aan een tuigje en houd de halsband voor de identificatie.

Wat we je ook aanraden en wat niets kost: een korte riem in plaats van een rollijn. Een rollijn geeft je geen controle op het moment dat het misgaat, en de afstand tot de andere hond is precies wat je in de hand wil houden.

Wat je niet moet doen is een slipketting of prikband kopen om het blaffen te onderdrukken. Je hond blaft omdat hij zich niet goed voelt bij die andere hond. Doet pijn erbij, dan voelt hij zich daar nog minder goed bij, en het enige wat je hebt weggehaald is de waarschuwing vooraf.