Korte hondennamen en het lettertype op de band

De volgorde waarin dit meestal gaat: eerst heb je een pup, dan een naam, en pas weken later een halsband. Tegen die tijd staat de naam vast en is de vraag niet meer welke naam mooi is, maar of hij past. Daar begint dit stuk, want een borduurmachine heeft een mening over letters die een naamlijst op internet niet heeft.

Tien tekens, en waarom dat in het Nederlands sneller op is

Wij borduren maximaal tien tekens. Dat is de breedte van de band en de bocht naar de gesp, niet een instelling die we hoger kunnen zetten.

Denk aan die tien als een budget, want er is één ding dat eraan knabbelt. Hondenpins zitten in dezelfde ruimte als de naam, dus zodra je er pins bij kiest gaat er een stuk van het budget naar de pins. Dat speelt alleen op de Classic, want dat is de enige lijn waar pins op passen. Bij de combinatie van de Classic-lijn, maat S en pins is er het minste over, en daar houden we zes tekens aan. Zonder pins is het overal tien, ongeacht lijn of maat, en dat is het geval bij de meeste bestellingen.

In het Nederlands loop je daar eerder tegenaan dan in het Engels, en de reden is het verkleinwoord. Wij maken van een naam graag iets kleiners: Beertje, Pluisje, Sproetje, Vlekkie, Snoetje. Dat achtervoegsel kost drie of vier tekens en het is precies het deel dat je niet wilt weglaten, want daar zit de toon. Engelse hondennamen gaan de andere kant op en worden korter in het gebruik.

Zit je boven de tien, dan is de uitweg bijna altijd de naam die je thuis toch al gebruikt. Niemand roept Stroopwafel over een veld; iedereen roept Wafel.

De naam komt er altijd in hoofdletters in

Dit weten de meeste mensen niet voordat ze in de configurator staan, en het verandert de keuze meer dan het lettertype zelf. Wat je typt wordt omgezet naar kapitalen. Typ je Bikkel, dan borduren we BIKKEL.

Dat is geen stijlkeuze maar leesbaarheid. Kleine letters hebben stokken en staarten die onder en boven de regel uitkomen, en op een band van twee centimeter hoog moet de letter dan kleiner om die staarten kwijt te kunnen. Kapitalen staan allemaal tussen dezelfde twee lijnen, dus ze kunnen groter en ze vullen de hoogte van de band beter.

Voor het Nederlands heeft dat één leuk neveneffect. De ij wordt in kapitalen IJ, met allebei de letters groot, en dat is precies hoe het hoort. IJSBRAND komt er dus goed uit staan, en niet als Ijsbrand met een verdwaalde kleine j. Bij de dubbele klinkers waar het Nederlands vol mee zit, Maartje, Guusje, Roosje, geldt hetzelfde: twee identieke ronde kapitalen naast elkaar vragen om ruimte tussen de letters en niet om een smaller lettertype.

Wat een lettertype wel verandert, en wat niet

Een lettertype verandert de toon en de leesafstand. Het verandert niet hoeveel er past: die grens komt van de band.

Grofweg drie richtingen, en ze doen elk iets anders met dezelfde naam.

• Strak en geometrisch. Gelijke lijndiktes, open letters, geen versiering. Leest het scherpst op afstand en het rustigst van dichtbij. Werkt het beste bij korte namen met harde klanken.
• Vloeiend en schuin. Zachter en persoonlijker, met schuine kapitalen en zwellende lijnen. Bij een langere naam een verstandige keuze, omdat de schuine stand de letters dichter tegen elkaar laat staan zonder dat ze op elkaar lijken te botsen. De prijs is dat het op een paar meter afstand sneller een kronkel wordt dan een strakke letter.
• Vol en breed. Dikke lijnen die de hoogte van de band vullen. Van ver het best leesbare van de drie, en op een korte naam op een brede band precies goed. Op vijftien millimeter met acht letters wordt het te vol.

De vuistregel die bij ons het vaakst blijkt te kloppen: laat de naam de keuze maken, niet de smaak van het moment. Een lange naam wil verbonden letters, een korte harde naam wil ruimte en gewicht.

Kiezen zonder eindeloos te twijfelen

De configurator laat jouw naam zien in jouw kleur op jouw band, dus de eerlijkste manier om te kiezen is niet lezen maar kijken. Twee dingen die daarbij helpen.

Zet het scherm op armlengte in plaats van dertig centimeter voor je neus. Dat is ongeveer de afstand waarop iemand in het park de naam gaat lezen, en het schift de opties sneller dan wat dan ook.

Kijk daarna naar de hond en niet naar het scherm. Een vol, breed lettertype op een cavalier ziet eruit als een grap. Een fijne schrijfletter op een Mechelse herder verkoopt de hond tekort. Dat is geen regel, maar het is wel de reden dat mensen na een dag toch weer wisselen.

Als hij echt niet past

Drie routes, in de volgorde waarin we ze zelf zouden nemen. De roepnaam borduren en de volledige naam laten zitten. Of de naam in de band en de rest op een gegraveerde hondenpenning, waar veel meer ruimte is. Of een bredere maat kiezen, wat helpt bij de hoogte van de letters maar niets doet aan het aantal tekens: tien blijft tien.

Uit ons atelier: de meeste namen die binnenkomen zijn vier tot zes tekens lang. De volle tien zien we zelden, en als we hem zien is het bijna altijd een naam met een verkleinwoord erin.